Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Ψηφίζοντας στην Καταλωνία



Η συμπαιγνία Ισπανικής κυβέρνησης και ΕΕ είχαν τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα



Τα χθεσινά γεγονότα στην Καταλωνία προσβάλλουν κάθε έννοια δικαίου. Η ισπανική κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι, με τη σιωπηλή συγκατάθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιδόθηκε σε ένα ολοήμερο όργιο καταστολής για να αποτρέψει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με αντικείμενο την απόσχιση.

Η αστυνομία και η εθνοφρουρά αντιμετώπισαν τους πολίτες μιας ολόκληρης περιφέρειας σαν κατοίκους κατεχόμενης χώρας, καταπατώντας βάναυσα τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και τη σωματική τους ακεραιότητα. Γύρω στις 700 χιλιάδες δεν μπόρεσαν να ψηφίσουν λόγω της επέμβασης των δυνάμεων ασφαλείας, ενώ οι πάνω από οχτακόσιοι τραυματίες , πολλοί εκ των οποίων ηλικιωμένοι – ακόμα και παιδιά, πιστοποιούν τη βαρβαρότητα του Κράτους.

Ο “Franco de mierda” – Φράνκο από τα Lidl, σε ελληνική απόδοση – όπως τον αποκαλούν, Ραχόι, δήλωσε πώς «το δημοψήφισμα δεν έλαβε χώρα», διότι η Ισπανία είναι «μια ώριμη, προοδευτική δημοκρατία, φιλική και ανεκτική». Η Κυριακή τον διαψεύδει απόλυτα. Υποστήριξε ακόμη πως η πλειοψηφία των Καταλανών δεν ήθελαν να ψηφίσουν. Επίσης ψέμμα. Πάνω από το 70% της κοινής γνώμης ζητούσε να διεξαχθεί το δημοψήφισμα ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Ισχυρίζεται οτι είναι ανοιχτός σε διάλογο, ωστόσο σε καμιά φάση δεν αποδέχτηκε να συνδιαλαγεί με τις αρχές τις Καταλωνίας. Τέλος, επικαλέστηκε την «αταλάντευτη στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της διεθνούς κοινότητας». Και πράγματι, οι ελίτ, ιδιαίτερα της φιλελεύθερης Δύσης, ένιψαν τα χείρας των μπροστά στο ενδεχόμενο να εκφραστεί δημοκρατικά ένας λαός.

Το εθνικό ζήτημα των Καταλανών έχει μακραίωνη ιστορία. Το αίτημα τους να αποφασίσουν για τις τύχες τους ελεύθερα, είναι δίκαιο. Σε αυτό στέκεται πλάι τους κάθε δημοκράτης. Πέρα ωστόσο από την οφειλόμενη αλληλλεγγύη, ποιός είναι ο βαθύτερος χαρακτήρας του δημοψηφίσματος; Οπωσδήποτε αυτός δεν καθορίζεται από το επεισόδιο καθεαυτό, αλλά από τις κινητήριες δυνάμεις που το παρήξαν, από τη συνολική ανάπτυξή τους και από την έσχατη λογική τους συνέπεια.

Οι προστριβές που τελικά οδήγησαν στη χθεσινή ημέρα, είχαν ξεκινήσει από το 2010. Η οικονομική επιφάνεια της περιφέρειας ήταν απαραίτητη για να σηκώσει το ισπανικό κράτος το κόστος του χρέους και των μνημονίων. Η Καταλωνία παράγει το 20% του ΑΕΠ της χώρας, αν και συγκεντρώνει το 16% του πληθυσμού. Θα μπορούσε να πει κανείς οτι είναι για την Ισπανία, ό, τι η Καλιφόρνια για τις ΗΠΑ. Η ανάκαμψη μετά το 2013, εξαιρετικά άνιση, επιτάχυνε τις εξελίξεις. Οι αγρότες και η μεσαία τάξη ασφυκτιούν στα όρια μιας χώρας υπερχρεωμένης και υπό καθεστώς δημοσιονομικής εποπτείας και λιτότητας. Για τους ίδιους λόγους η ΕΕ και η δεξιά κυβέρνηση φθονούν τον πλούτο και τα προνόμια της περιοχής.

Πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μη βλέπει οτι η χωρίς έλεγχο κυριαρχία των αγορών χρήματος και κεφαλαίου γενικά, και η τραπεζοκρατία του ευρω ειδικά, παράγει την τελευταία δεκαετία μια κίνηση που ασκεί αφόρητες πιέσεις στα συγκροτημένα έθνη-κράτη. Όπου αυτές οι πιέσεις βρίσκουν προϋπάρχουσες, ιστορικά μεσολαβημένες ρωγμές και ατέλειες, γίνονται διαλυτικές τάσεις και αυταρχικές αντιδράσεις. Η πολιτική γεωγραφία της ΕΕ του αύριο, ίσως μοιάζει περισσότερο με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία -- σε μια εποχή που έτσι κι αλλώς διέπεται από την ίδια μπαρόκ μελαγχολία.

Έχει προοδευτικό περιεχόμενο το δημοψήφισμα; Η τοπική ελίτ είναι ξεκάθαρα φιλοευρωπαϊκή. Επιπλέον, η κοινωνική μηχανική των εθνικών και εθνοτικών εγωισμών εξασφαλίζει οτι κερδισμένοι θα βγουν όσοι πλειοδοτήσουν στην ακροδεξιά δημαγωγία και το δίκαιο της πυγμής. Όμως, στο βαθμό που το δημοψήφισμα εκφράζει ένα νόμιμο αίτημα εθνικής αυτοδιάθεσης, το οποίο μάλιστα ακρωτηριάζει το ισπανικό κράτος ως εργαλείο συσσώρευσης για τις αγορές, τότε είναι προοδευτικό. 

Και πλέον όλα είναι ανοιχτά. Η κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν προκαλέσει με την στάση τους την οργή των ευρωπαϊκών λαών. Δεν ξέρουμε αν το αίμα και τα δάκρυα των Καταλανών θα φέρουν την ανεξαρτησία τους σύντομα, αλλά δεν αποκλείεται να έχουν συντομεύσει λιγάκι τα βάσανα όλων των υπολοίπων.


(Διορθώθηκε στις 4/10)

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Πέρα από τον Τσίπρα και το Cipralex

Jean-Michel Basquiat, χωρίς τίτλο (έκπτωτος άγγελος), 1982



Είπαν πως οι φτωχοί που ζητάνε δουλειά έχουν αψά χνώτα: τώρα  
θα μάθουν πως έχουμε και αψά μπράτσα. 
 --Κοριολανός, πράξη Α’, Σκηνή 1


Η οχτάχρονη λεηλασία της πατρίδας μας, στο όνομα του χρέους και του ευρώ, μας εξοργίζει όλους. Ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει πως δεν πάει άλλο πια αυτή η κατάσταση, μα νοιώθει ανίσχυρος να αντιδράσει: Το Κράτος δημεύει το εισόδημα και την ιδιοκτησία του. Η Τράπεζα αρπάζει την περιουσια και τις καταθέσεις του. Στα δικαστήρια χάνει το δίκιο του. Στη δουλειά, τα δικαιώματά του. Τα συνδικάτα έχουν απαξιωθεί. Το πολιτικό σύστημα έχει εκφυλιστεί σε εργολάβο των δανειστών -- η ενημέρωση έχει γίνει φερέφωνό των λίγων. Οι λίγοι εξακολουθούν να πλουτίζουν εις βάρος των πολλών. Οι πολλοί εξακολουθούν να μένουν διαιρεμένοι μεταξύ τους.

Η οργή όταν μένει ανήμπορη καιρό, γίνεται κατάθλιψη, και οι άνθρωποι προσπαθούν να τα βολέψουν από μέρα σε μέρα χωρίς πολλές προσδοκίες για το μέλλον. Εμμονές σε μικροπράγματα αναπληρώνουν τη χαμένη μας αυτοεκτίμηση. Ο ρόλος των ζώων ως φίλων του ανθρώπου έχει οφθαλμοφανώς αναβαθμισθεί. Ο ρόλος του ανθρώπου ως αντικειμένου σαδιστικής εκμετάλλευσης, επίσης. Εφήμερες μόδες μονοπωλούν το ενδιαφέρον. Κάθε κοινωνική τάξη πλειοδοτεί σε εκκεντρικότητα για να διακριθεί από την πιο κοντινή της. Κάποιοι έφτασαν να ντύνουν τα δέντρα το χειμώνα.

Χωρίς μέλλον άξιο λόγου, νοσταλγούμε και οικτίρουμε μαζί το παρελθόν. Τα πάντα πριν την Κρίση ανήκουν στη μυθική προϊστορία της, πότε τυλιγμένα στο μίασμα και πότε στην αύρα. Ο χαμένος παράδεισος της Μεταπολίτευσης, είναι και το προπατορικό αμάρτημα του μικροαστισμού μας. Τώρα, «εν ιδρώτι του προσώπου σου φάγη τον άρτον σου»[1]. Μα η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Δυστυχώς.

Έτσι εξουσιάζει ο μύθος, δηλαδή η ιδεολογία της εξουσίας.

Ο μύθος δεν είναι η αλήθεια. Κι όμως, η αλήθεια υπάρχει. Δεν έχει σημασία αν μπορείς να τη συλλάβεις με ένα γέλιο βροντερό που ξορκίζει τους δαίμονες, ή την επιστήμη που σε οπλίζει εναντίον τους. Να ανασκάφτεις διαρκώς το παρελθόν, θα πει να μη βουλιάζεις στην άμμο του χρόνου.

Κρίση είναι ένα ερώτημα που αρθρώνεται ρητά σε κάθε δραματική συγκυρία της ιστορίας. Η Σφίγγα ρωτά: μπορεί η Ελλάδα να ευημερήσει με τις δικές της δυνάμεις και σε όφελος του λαού της; Μπορεί να ευημερήσει με τη δική του σημαία, τη δική του γλώσσα, το δικό του νόμισμα, τη δική του γη, τη δική του εργασία;

Την απάντηση τη δίνουν οι νικητές, και σε τούτον εδώ τον τόπο, οι νικητές δεν έχουν πάψει να απαντούν αρνητικά: Μόνο αν διευθύνουν άλλοι επιτρέπεται να έχεις πολιτεία. Μόνο αν αλλοτριωθείς από τη γλώσσα σου μπορείς να μιλήσεις. Μόνο αν μεταναστεύσεις μπορείς να ζήσεις. Μόνο αν αρνηθείς κάθε δικαίωμα δικαιούσαι να δουλέψεις. Μόνο αν υποθηκεύσεις τον άρτο σου τον επιούσιο, μπορείς να τον ζητήσεις σήμερα.

Αυτές οι προτάσεις, πάντοτε κυρίαρχες καθότι πάντοτε προτάσεις της κυρίαρχης τάξης, διατυπώνονται σήμερα με ωμότητα φυσικού νόμου. Γιατί τί είναι κάθε κρίση για τις ταξικές σχέσεις, αν όχι κρίση ειλικρίνειας;

Το να μην έχεις αξιοπρέπεια είναι όρος αξιοπρεπούς διαβίωσης, το να είσαι αγροίκος, προϋπόθεση επιβίωσης, το να είσαι μισάνθρωπος, το πιο εύχερο μέσο κοινωνικοποίησης. Κι αν στο σύστημα αγυρτείας και απάτης τύχει να βρίσκεσαι στην κορυφή, «τότε δικιά σου θα 'ναι όλη η Γη, ως και κάθε που υπάρχει πάνωθέ της»[2].

Κι όμως, αντίθετα από τα φαινόμενα, απάντηση οριστική δεν δώσαμε ακόμη.

Η Κρίση σιγοκαίει και απειλεί να υποτροπιάσει ανα πάσα στιγμή. Η ψευδής κομματική διαπάλη δεν μπορεί να αποκρύψει το γεγονός πως στη βουλή αριστερά και δεξιά είναι πτέρυγες του κόμματος των δανειστών. Τα μαγειρεμένα στοιχεία δεν αλλάζουν την καθημερινή εμπειρία πως η κατάσταση χειροτερεύει διαρκώς. Όλες οι αντιφάσεις παραμένουν άλυτες και μόνο η προσωρινή σταθεροποίηση του Κράτους αναστέλει την κοινωνική έκρηξη.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι οι «συνθήκες», που στην αντικειμενικά καθορισμένη ροή τους συγκροτούν και ανασυγκροτούν εκείνη την ολότητα που τις καθιστά «ώριμες». Το ζήτημα είμαστε εμείς. Ο υποκειμενικός παράγοντας. Ο λαός.

Αν η επανάσταση είναι «ανάγκη που γίνεται ιστορία»[3], ένας λαός χρειάζεται τέσσερα πράγματα για να σηκωθεί: θέληση. θέσμιση, στόχους και αυτοπεποίθηση

Πρώτον, θέληση. Θέληση θα πει η ανάγκη που συνειδητοποιείται. Το «δεν πάει άλλο». Η περισσότερο ή λιγώτερο αφηρημένη αντίθεση στην ονομαστική αξία των πραγμάτων.

Δεύτερον, νέες φόρμες -- που θα μορφώσουν τις ατομικές θελήσεις σε κοινό θέλημα. Ένα συλλογικό υποκείμενο δεν είναι απλώς άθροισμα ατόμων. Δεν είναι αυτόματο αποτέλεσμα μιας διατεταγμένης θέσης στην κοινωνική διαδικασία παραγωγής. Είναι η αναπαράσταση και η δυνατότητα της αναπαράστασης. Είναι ο καθρέφτης και η δυνατότητα του καθρέφτη. Είναι ύπαρξη και διαμεσολάβηση. Είναι οργάνωση και συνείδηση. Είναι υλική και φαντασιακή θέσμιση. Είναι δίκτυο και συμμετοχή.

Τρίτον, κοινό πρόγραμμα, ενότητα στους σκοπούς. Αιτήματα τόσο ριζοσπαστικά, ώστε να θετουν τις βάσεις για να λυθούν όλα τα επείγοντα προβλήματα, και τόσο άμεσα, ώστε να συσπειρώνουν τις πλατύτερες δυνατές κοινωνικές συμμαχίες. Ακραία παραδείγματα προς αποφυγή: α) «είναι ο καπιταλισμός», β) «ηλίθιε».

Τέλος, μην ξεχνούμε πως, «η λογική είναι μεν ακλόνητη, αλλά δεν μπορεί να αντισταθεί σε έναν άνθρωπο που θέλει να ζήσει».[4] Ποτέ κανείς δεν εξεγέρθηκε επειδή πείσθηκε οτι αυτό ή το άλλο σχέδιο είναι το πιο ενδεδειγμένο. Εξεγέρθηκε –πολιτικοποίησε το σώμα του-- πιστεύοντας με θρησκευτικό φανατισμό, οτι αυτό που ζητά, του αξίζει. Και οτι του αξίζει γιατί αξίζει ο ίδιος. Με δυο λόγια, ένας λαός επαναστατεί όταν είναι αξιοπρεπής.

Η δημοκρατία είναι η ανώτατη μορφή έκφρασης της θέλησης για δύναμη. Είναι η ισότιμη συμμετοχή στη συλλογική αυτοκυβέρνηση, που μοχλεύει την κοινωνική δύναμη παραγωγής του ανθρώπου, με σκοπό να ανυψώσει την ατομική του ύπαρξη. Σήμερα, ο μηδενισμός κυβερνά χωρίς έλεγχο. Πρέπει να λευτερώσουμε το πρωταρχικό ένστικτο από τις αλυσίδες που το εκτρέπουν στη λογική της ανάθεσης, της υποταγής και της ιδιωτείας.

Οι τρεις όροι της νίκης του ολοκληρωτισμού: να νοσταλγείς ένα μυθικό παρελθόν, να απελπίζεσαι για ένα ευμετάβλητο παρόν, να περιμένεις ένα μακρινό μέλλον. Ο ανθρωπισμός απαντά: να διορθώνεις την αδικία του χθες, κερδίζοντας το αύριο, σήμερα.



[1] Γένεση, 3.19
[2] Κιπλινγκ, Αν
[3] Άλκη Αλκαίου, Ρόζα
[4] Κάφκα, η Δίκη

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

27/9/1942

"Σαν λουλούδια που γυρίζουν τους κάλυκές τους προς τον ήλιο, έτσι προσπαθούν και τα περασμένα, εξαιτίας ενός ηλιοτροπισμού μυστικής φύσης, να στραφούν προς την κατεύθυνση εκείνου του ήλιου που ανατέλλει στον ουρανό της ιστορίας". -- Βάλτερ Μπένγιαμιν, Θέσεις για τη φιλοσοφία της Ιστορίας

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Για τις γερμανικές εκλογές...

Οι Alexander Gauland και Alice Weidel πανηγυρίζουν την είσοδο του Afd στη Βουλή


Γυναίκα, ομοφυλόφιλη, μητέρα, πρώην τραπεζίτης στην Goldman Sachs. Η Άλις Βάιντελ, του ακροδεξιού «Εναλλακτική για την Γερμανία» ή Afd, δεν ανήκει απλά στην ελίτ της ιθύνουσας τάξης. Είναι άμεσα η φαντασμαγορία του προοδευτισμού της.

Κι όμως, δεν είναι εκείνη, αλλά η συντηρητική και μαζεμένη ανατολικογερμανίδα Άνγκελα Μέρκελ --μια φορά κι έναν καιρό μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας-- που χαιρετίζεται ως ηγέτις του ελεύθερου κόσμου και μεγάλος τιμονιέρης της Ευρώπης.

Αυτό σημαίνει οτι, παρά τις δυσκολίες, η ενοποίηση του ευρωατλαντικού χώρου και ο ιμπεριαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο (invade all/invite all) συνεχίζουν να προκρίνονται έναντι του ιδεαλιστικού «κάθε καπιταλιστικό έθνος να κοιτά τα του οίκου του»,

Το ζήτημα λοιπόν είναι ποιά λειτουργία επιτελεί η νέα ακροδεξιά στην ΕΕ σήμερα. Η άνοδος του Afd έρχεται σε μια εποχή που οι προσφυγικές ροές έχουν κοπάσει και το γερμανικό κράτος «ξεσκαρτάρει» αυτους που χρειάζεται από αυτούς που δεν έχει ανάγκη και θα επαναπροωθήσει. Υπάρχει καλύτερος μηχανισμός ελέγχου και καταστολής, από έναν μπαμπούλα που θα κρατά τους νέους πληθυσμούς στη σιωπή και τον διαρκή φόβο; Που η φωνή του θα υπονοεί πάντα την απειλή της βίας και της απέλασης;

Αν το μερκελικό «καλωσήρθατε» ήταν το καρότο, η Εναλλακτική είναι το μαστίγιο. Υπό τους ήχους του, οι ξένοι καλούνται να εκπληρώσουν την υπόσχεση που έδωσε στο έθνος το μεγάλο αφεντικό της αυτοκινητοβιομηχανίας Daimler πριν δύο χρόνια: «ένα νέο οικονομικό θαύμα».

Παράλληλα, η αντίθεση του Afd στο ευρώ δεν προμηνύει τίποτε καλό για τις χειμαζόμενες χώρες της Ευρωζώνης. Αντιπροσωπεύει απλώς τις τάσεις εκείνες οι οποίες, σε μια Ένωση περισσότερων ταχυτήτων (και νομισμάτων), διαβλέπουν φθηνότερους όρους εκμετάλλευσης των χωρών του Νότου.

Δίπλα στην στοργική Μητέρα, παλιοί και νεοφερμένοι Ευρωπαίοι βλέπουν τώρα να προστίθεται ένας άκαρδος και ψυχρός Πατέρας -- και μάλιστα προσωποποιημένος στη λιτή και αυστηρή φιγούρα μιας λεσβίας.

Καθόλου τυχαίο που στη νέα οικογένεια δεν υπήρχε χώρος για τον Μάρτιν Σουλτς...


26/9/2017

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Φασισμός, ΞΑΝΑ



Πίσω από κάθε συνεπή ακροκεντρώο, κρύβεται ένας σκληρός φασίστας.



Ο Θάνος Τζήμερος έγραψε ένα άρθρο στο οποίο αποκαλεί την Εθνική Αντίσταση του ’41-44, ευφημισμό ενός εθνικού εγκλήματος. Ο λόγος; Οι χωρίς νόημα και αποτέλεσμα επιθέσεις εναντίον των κατοχικών δυνάμεων προκαλούσαν αντίποινα εναντίον του άμαχου πληθυσμού. Φυσικά την κύρια ευθύνη φέρει ο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ, ως κορμός αυτού του επαίσχυντου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Πότε θα εξιλεωθεί το έγκλημα; «Όταν η αριστερά απαξιωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων που θα αντιληφθούν τι ακριβώς είναι και μάθουν τι ακριβώς έκανε».

Το επιχείρημα δεν είναι καινούριο. Στην περίπτωση ωστόσο του Θάνου Τζήμερου δεν πρέπει να γελιώμαστε: είναι μόνο η πιο γραφική από τις φωνές ενός κινήματος, το οποίο εδώ και δυο δεκαετίες προσπαθεί να ανατρέψει ιδεολογικά τη Μεταπολίτευση. Να ανατρέψει δηλαδή εκείνο το καθεστώς αλήθειας -- ουδέποτε εσωτερικά ενιαίο και λογικά συνεπές, που οι κοινωνικοί συσχετισμοί εξουσίας και δύναμης είχαν αποκρυσταλώσει στη χώρα μας τις δεκαετίες του ’70 και του ’80.

Στην αρχή ήταν λίγοι και απομονωμένοι. Παράσιτα των μεγάλων κομμάτων της ιθύνουσας τάξης, η οποία εκτιμούσε την ωμή τους ειλικρίνεια όσο και οι ρωμαίοι πατρίκιοι εκείνην του Κοριολανού: σαν τη φωνή της συνείδησης τους, που όμως οφείλει να σιωπά για το καλό της εξουσίας τους. 

Τη δεκαετία του 1990 είχαμε τους νεοφιλελεύθερους στα οικονομικά. Έπειτα τους εκσυγχρονιστές στην πολιτική. Ύστερα τους αναθεωρητές στην Ιστορία. Αλλά μόνο όταν η Μεταπολίτευση ανατράπηκε πραγματικά από την Κρίση, απέκτησε το κίνημα πραγματική υπόσταση. Μιλώ φυσικά για το περίφημο μέτωπο της κοινής λογικής, της αριστείας και του μεταρρυθμισμού. Το μέτωπο –ας μου επιτρεπεί η λέξη—του μεταεκσυγχρονισμού.

Είναι προοδευτικός ή αντιδραστικός ο εν λόγω χώρος; Σε ποιά «συγχρονία» θέλει να μας οδηγήσει τώρα που η Μεταπολίτευση αποτελεί παρελθόν; Το άρθρο του Θάνου Τζήμερου –επειδή ακραίο—είναι διαφωτιστικό.

Εργαλειοποιώντας τον αναθεωρητισμό των Μαραντζίδη και Καλύβα, ο Τζήμερος παρουσιάζει ως επανάσταση της κοινής λογικής, τη νεκρανάσταση της λογικής των στρατοδικείων και της ασφάλειας. Γιατί μόνο στο μετεμφυλιακό Κράτος και τη δικτατορία θα συναντήσει κανείς το επιχείρημα οτι για τις θηριωδίες της Κατοχής ευθύνεται ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας και η αντίσταση.

Ο Τζήμερος επικαλείται τα (επίσημα!) κρατικά αρχεία για να ισχυριστεί οτι η Αντίσταση ευθύνεται για μόνο 376 θανάτους Γερμανών.  Άρα, συλλογίζεται σαν καλός επιχειρηματίας, ο λόγος κόστους/οφέλους για τη χώρα ήταν αρνητικός. Άλλωστε – ακλόνητο επιχείρημα-- η χώρα θα απελευθερωνόταν ούτως ή άλλως. 

Στην πτωματολογία του εν λόγω κυρίου, θα πρέπει να απαντήσουμε τα εξής:
       

  •       Σύμφωνα με τις αρμόδιες γερμανικές υπηρεσίες, περίπου 6500 γερμανοί στρατιώτες έπεσαν στις εκστρατείες του 1941 (επιχείρηση Μαρίτα και επιχείρηση Ερμής).
  •           Πάνω από 15000 αναγράφονται στα στρατιωτικά νεκροταφεία του Διονύσου και του Μάλεμε, εκ των οποίων 13400 σκοτώθηκαν στη μάχη. Συνεπώς από το καλοκαίρι του 1941 εως το 1944 οι Γερμανοί είχαν πολεμικές απώλειες της τάξης των 7000 ανδρών.
  •           Ως τις αρχές του 1944 οι Γερμανοί κατείχαν μόνο το 30% του ελληνικού εδάφους.
  •           Από τις τρεις δυνάμεις κατοχής, μόνο οι Γερμανοί διατηρούσαν πάνω από 13 μεραρχίες στον ελλαδικό χώρο.
  •           Για να περιορίσουν τις απώλειές τους δημιούργησαν  τα Τάγματα Ασφαλείας.
  •           Ο Χέρμαν Φρανκ Μάγιερ, που μόνο για συμπάθεια προς τον ΕΛΑΣ δεν μπορεί να κατηγορηθεί, αναφέρει στο βιβλίο του «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα», οτι οι απώλειες της 117ης μεραρχίας τον τελευταίο 1 ½ χρόνο του πολέμου, ανήλθαν σε 1500 νεκρούς.

Η ουσία ωστόσο δεν βρίσκεται εδώ. Ακόμα κι αν η εθνική αντίσταση δεν είχε ούτε μία άξια λόγου επιτυχία. Ακόμα κι αν δεν είχε καταφέρει να πειράξει ούτε μια τρίχα από τα μαλλιά ενός Γερμανού στρατιώτη. Πάλι θα ήταν η πιο μεγάλη ώρα του λαού μας. Ποτέ άλλοτε τα αιτήματα της εθνικής ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής χειραφέτησης δεν τέθηκαν πιο καθαρά. Ποτέ άλλοτε αυτός ο λαός δεν πίστεψε περισσότερο οτι του αξίζει μια καλύτερη ζωή και οτι μπορεί να την διεκδικήσει με τις δικές του δυνάμεις. Με δυο λόγια, ποτέ δεν υπήρξε πιο αξιοπρεπής. Αυτό είναι που δεν κατανοεί ο Τζήμερος και κάθε άλλος σύγχρονος απολογητής της υποτέλειας. Όπως ακριβώς δεν το κατανοούσαν οι ιδεολογικοί του πρόγονοι τότε.

«Οι Ναζί κροτάλιζαν το πολυβόλο», γράφει με ύφος Τζέημς Πάρις ο Τζήμερος και συνεχίζει, «[σ]τον τόπο όμως της σφαγής, τους νεκρούς και του Χορτιάτη και της Δράκειας και του Δίστομου και των Καλαβρύτων και των περισσότερων μαρτυρικών τόπων της Κατοχής τους οδήγησε η δράση των κοινών εγκληματιών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε αντιστασιακούς». Όλως τυχαίως το ίδιο ακριβώς ισχυρίζονταν οι αρχές επί Χούντας, όταν «τιμούσαν» σε τελετές-παρωδία το μπλόκο της Καισαριανής*.



«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων», έγραφε ο Αντόνιο Γκράμσι. Με τη Μεταπολίτευση νεκρή και το ελληνικό έθνος στο Καθαρτήριο της Ιστορίας, όλοι οι δαίμονες του παρελθόντος έχουν ανέβει στην επιφάνεια. Πίσω από τους φασίστες της Χρυσής Αυγής ανήλθε το Ακραίο Κέντρο. Αλλά αν κάτι αποδεικνύει ο Θάνος Τζήμερος, είναι πως πίσω από κάθε συνεπή ακροκεντρώο, κρύβεται ένας σκληρός φασίστας.



*βλ. Κωστόπουλου Τάσου, Η αυτολογκριμένη μνήμη. Τα τάγματα ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη, εκδ. Φιλίστωρ, Αθήνα 2005

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Κυριάκος Μητσοτάκης: ένας Ρήγκαν απ'τα Lidl...


(...ή μήπως τη Siemens;)

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ

Οι περισσότεροι αντέδρασαν αρνητικά στην αποστροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη για τη φύση και τις κοινωνικές ανισότητες. Κάποιοι υποκριτικά, άλλοι με γνήσια αγανάκτηση. Κάποιοι άλλοι, λίγοι, την προσπέρασαν με περιφρόνηση ως ανάξια λόγου. Ακόμα και με συγκατάβαση. Πήγε να πει μια εξυπνάδα το παιδί και δεν του βγήκε. Πώς κάνετε έτσι. Παιδί είναι! 

Υπήρξε ωστόσο και μια μειοψηφία που κατενθουσιάστηκε με την παρουσία του προέδρου στην 82η ΔΕΘ. Τι λόγος! Τι αποφασιστικότητα, τι όραμα! Να τον έγραψε ο ίδιος; Ζήτημα να υπάρχουν πέντε στη ΝΔ που να μπορούν να γράψουν έτσι. Κι αυτό για τις ανισότητες, ποιός πολιτικός θα μπορούσε να πει ανοιχτά τέτοια αλήθεια. Δέος...

Είναι λυπηρό, όταν η δραματική συγκυρία διαλύει οικονομικούς μύθους μπροστά στα μάτια μας, να βλέπεις σοβαρούς, ανθρώπους να παρασύρονται σε τέτοιες μωρολογίες.

Ας δούμε τι υποσχέθηκε επί της ουσίας ο Κυριάκος.

Καταρχάς, σε ποιά βάση έστησε ολόκληρη την επιχειρηματολογία του; Μα ακριβώς στην ίδια με κάθε άλλον επίδοξο σωτήρα τα τελευταία χρόνια: αυτός θα διαπραγματευθεί καλύτερα από τους προηγούμενους. Βέβαια. Αυτός και κανένας άλλος. ΓΑΠ; Σαμαράς-Βενιζέλος; Τσίπρας; Πέρασαν και δεν ακούμπησαν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πείσει τους «εταίρους» για μικρότερα πλεονάσματα διότι, λέει, θα αντισταθμίσει τη μείωση κάνοντας την οικονομία πιο ανταγωνιστική και πιο ελκυστική σε επενδύσεις.

Πρώτη του έγνοια, να σώσει τη μεσαία τάξη. Πώς; Έχει μια καταπληκτική ιδέα: θα μειώσει τους φόρους. Αλλά αυτό δεν γίνεται «χωρίς εξοικονόμηση δαπανών», προειδοποιεί σοφά. Όποιος έχει αίσθηση της πραγματικότητας, γνωρίζει οτι και το παραμικρό πλεόνασμα, απαιτεί η μείωση της κρατικής δαπάνης να υπερκαλύπτει τη φορολογική ελάφρυνση. 

Αναρωτιόμαστε λοιπόν, από πού θα κόψει; Σίγουρα όχι απ’τους διορισμούς των ημετέρων, που σαν αγέλη σαρκοβόρων περιμένουν να τελειώσει το γεύμα της η συμμορία Τσίπρα για να πάρουν σειρά. Αν εννοεί να βγούν τα νούμερα θα απολύσει χιλιάδες ΔΥ. Εξαιρετική ιδέα για να μειωθεί η ανεργία, να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα και να τονωθεί η ζήτηση. Ακόμα καλύτερα, θα περικόψει κι άλλο τις δαπάνες για την παιδεία και την υγεία.

Δεύτερη προτεραιότητα, η μείωση της ανεργίας. Ο αγαθός και φιλάνθρωπος μεταρρυθμιστής το εγγυάται και αυτό. Πώς; Με την «ταχύτατη υλοποίηση των σχεδιασμένων ιδιωτικοποιήσεων [και] την προώθηση εμβληματικών επενδύσεων, όπως το Ελληνικό και οι Σκουριές. Το μήνυμα είναι σαφές. Ελάτε να επενδύσετε στην Ελλάδα. Εμείς εγγυόμαστε φορολογική σταθερότητα, αδειοδοτική απλοποίηση και ασφάλεια δικαίου».

Και ο εργαζόμενος; Μα είναι πολύ απλό: «η βελτίωση των μισθών μπορεί να προκύψει μόνο από τη γρήγορη αποκλιμάκωση ανεργίας». Μια νεοφιλελεύθερη ανοησία για να μην πει οτι δεν δίνει δεκάρα. Ας ρίξει μια ματιά σε προηγμένες χώρες, όπου η ανεργία έχει πέσει σε χαμηλό δεκαετιών, ενώ οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι.

Τέλος, ο αυριανός πρωθυπουργός επανέλαβε τη φανατική προσήλωσή του στις ηλεκτρονικές συναλλαγές και «τον δραματικό περιορισμό της χρήσης μετρητών». Πρόκειται για πάγιο αίτημα των δανειστών γύρω από το οποίο συσπειρώνονται όλες οι μνημονιακές δυνάμεις. Μακράν η πιο οργουελιανή στιγμή της ομιλίας του ήταν ο παραλληλισμός της Εφορίας με τη Google και το Facebook. Αν αυτά δικαιούνται να αλώνουν την ιδιωτικότητά μας, γιατί να μην ισχύει το ίδιο ισχύει και με το ΣΔΟΕ;

Εκτός από τον κρατικό έλεγχο και τη φορολεηλασία, οι περιστολή των μετρητών βαθαίνει σταδιακά την εξάρτηση και την υποτέλεια νοικοκυριών και επιχειρήσεων από τις τράπεζες, οι οποίες ήδη έχουν μετατραπεί σε επαίσχυντο κράτος εν κράτει.

Το πρωτότυπο και ρηξικέλευθο μείγμα πολιτικής τους Κυριάκου Μητσοτάκη είναι reaganomics σε πιο επαρχιώτικη έκδοση. Οι αρχιτέκτονες των «οικονομικών της προσφοράς»[1], προτού αυτά γίνουν υστερική φαντασίωση του πλούτου, γνώριζαν οτι η μείωση των φόρων θα αύξανε το δημοσιονομικό έλλειμμα. Δεν υποστήριζαν τη περιστολή των δαπανών για την επίτευξη κάποιου πλεονάσματος, αλλά ως μέτρο ενάντια στον πληθωρισμό που μάστιζε τότε τις ΗΠΑ. 

Παρεμπιπτόντως, οι πολιτικές αυτές δεν έκαναν την αμερικανική οικονομία πιο ανταγωνιστική. Συνέβη το ακριβώς ανάποδο.

Να λοιπόν ποιόν περιγράφει ο τίτλος που δώσαμε. Άλλο ένα κακής ποιότητας ανδρείκελο των Γερμανών και της τραπεζοκρατίας, η οποία εκμεταλλεύεται την ήπειρο και λεηλατεί τη χώρα μας.

Και όταν μιλά για τις κοινωνικές ανισότητες που εδράζονται στην ανθρώπινη φύση, απλώς κλείνει το μάτι στους «φύσει» ισχυρότερους της κοινωνίας: Greece is open for business. Βάλτε όπου “business” τις ορδές του Ατίλλα και οι φιλοσοφικές θέσεις του προέδρου της ΝΔ γίνονται κατα τί καθαρότερες.

18/9/2017


[1] Βλ. λήμμα “supply side economics” στο The New Palgrave Dictionary of Money and Finance (1992).